આ કથા માંથી એક બીજો પણ બોધ જણાય છે. – જો આપણે આમ જ આપણી અંગત જરૂરીઆતો માટે ઝાડ કાપતા રહીશું તો જંગલો માંથી રણ બનતા વાર નહીં લાગે અને પછી ભલે ને કુહાડી નવી અને ધારદાર કેમ ન હોય, તે તો નકામી જ બનશે!
એટલે શિખવા જેવું એ પણ છે કે કુહાડી ને ધારદાર બનાવવી એ અપેક્ષા તો ઉત્તમ છે જ પણ ઝાડ બચાવવાની અપેક્ષા એ અતિ-ઉત્તમ છે.

બિરેનભાઇ મિસ્ત્રીને આ બોધ કથા માટે ધન્યવાદ,
અને હા! આપણા અનિમેષભાઇને કેમ ભુલાય?
ધન્યવાદ અનિમેષભાઇ!

વધુ બોધ કથાઓ વાંચવાની અપેક્ષા સહ,
વૈભવ રાણા